Wczoraj byłam w Bielsku-Białej na spektaklu teatralnym „Boeing, Boeing”. Zaprosiła mnie tam siostra w ramach prezentu urodzinowego, bo wie jak bardzo lubię oglądać przedstawienia w starych teatrach. Nie chodziło zatem o spektakl, bo to kultowa komedia światowa, lecz o wnętrze budynku. Stare teatry mają niepowtarzalną atmosferę, bo są to zabytkowe gmachy z bogato zdobionymi foyer, lożami i żyrandolami. Do tego te słodkie foteliki, bordowa wykładzina, ściany obłożone tkaninami, bogato rzeźbione poręcze i balustrady oraz filary i piękne sufity. Wczoraj rzeczywiście przeniosłam się do XIX wieku. Nie tylko teatr w Bielsku-Białej, ale całe stare miasto ma wyjątkowy klimat i dzięki zachowanej architekturze nazywane jest „Małym Wiedniem”. To był bardzo miły wieczór i niezapomniane wydarzenie.

Niewiasty z wonnościami wczesnym rankiem stanęły przed grobem Dawcy życia, znalazły Anioła siedzącego na kamieniu i ten im zwiastował, tak mówiąc: Po cóż żywego szukacie pośród martwych? Po cóż opłakujecie niezniszczalnego  jako zniszczalnego? Idźcie, i głoście Jego uczniom. Oto dzień, który uczynił Pan, rozradujmy się weń i rozweselmy. Chrystus powstał z martwych, śmiercią podeptał śmierć i będącym w grobach życie dał.

Мироносицы жены, утру глубоку, представша гробу Живодавца, обретоша Ангела на камени седяща, и той провещав им, сице глаголаше: что ищете Живаго с мертвыми?; что плачете Нетленнаго во тли? Шедше, проповедите учеником Его. Сей день, егоже сотвори Господь, возрадуемся и возвеселимся в онь. Христос воскресе из мертвых, смертию смерть поправ и сущим во гробех живот даровав.

Pogodnych, spokojnych Świąt Wielkanocnych, zdrowia, pomyślności i wiosennego nastroju!

W ubiegłym tygodniu koleżanka zaprosiła mnie na przedstawienie Teatru SAFO pt. „Mlecz”. Podobno jest to teatr amatorski, ale na moje oko laika, grali jak profesjonaliści. Niesamowity spektakl. Ogromne wrażenie zrobiła na mnie gra Michała Hajduczka w roli ojca – alkoholika i Pauliny Pierzchały w roli matki. Co prawda scena, za którą cenię tę aktorkę nie trwała długo, ale była bardzo emocjonująca. Podobało mi się, że nawet przy brutalnych scenach przemocy nie dochodziło do dotknięcia ciała drugiej osoby. Dużo zależało od wyobraźni widza. Gdy pod ciosem alkoholika żona opadała na ziemię, to nasz umysł określał granice wytrzymałości na ból tak, żeby był dla nas do zniesienia. Z pewnością wszyscy na widowni byli wtedy bardzo skupieni, przerażeni i wstrząśnięci. Kiedyś gdzieś przeczytałam, że nawet tak straszna bajka jak „Czerwony kapturek”, ale w wersji książkowej, nie przyniesie dzieciom szkody, bo każde inaczej wyobrazi sobie jak wilk zjada babcię. Natomiast nie powinniśmy puszczać dzieciom filmów, bo wtedy te makabryczne sceny dostają gwałtownie na tacy i ich umysł nie jest w stanie obronić się przed traumą. Brawo dla reżyserki, że w miarę możliwości zadbała o naszą psychikę. Przedstawienie na początku sprawiało wrażenie komedii, ale szybko okazało się, że jest to dramat. Mój syn i chrześniak dyskretnie wymieniali się śmiesznymi komentarzami, ale kto w rodzinie miał alkoholika ten wie, że życie wtedy nie jest wesołe. Zastanawiałam się, skąd pomysł na tytuł „Mlecz” i na stronie teatru przeczytałam:
„Psychologia mówi o dzieciach-orchideach, delikatnych i wrażliwych, które potrzebują troski, by przetrwać. Są też dzieci-mlecze czyli takie, które wyrastają nawet w najtrudniejszych warunkach, silne, choć często traktowane jak „chwasty”. Z czasem stają się dmuchawcami i albo niosą ze sobą traumę na kolejne pokolenia, albo rozpraszają swoją historię w świat, żeby dawała otuchę, nadzieję i coś twórczego. Teatr SAFO w swoim nowym dziele porusza między innymi kwestię DDA – Dorosłego Dziecka Alkoholika – trudnego dzieciństwa i jeszcze trudniejszej dorosłości.”
Spektakl wzbudza silne emocje, ale niestety przykre, bo wiemy, że opowiada o prawdziwym życiu. Zdecydowanie polecam to przedstawienie, bo jest interesująco wyreżyserowane i świetnie zagrane.

Chyba już wszyscy dostali PIT-y i przygotowują się do rozliczenia. Jak co roku, zwracam się do Was z prośbą o zadeklarowanie na moje leczenie 1,5 % swojego podatku. Niestety, nadal współczesna medycyna nie potrafi wymyślić czegoś w rodzaju mostu przekaźników między mózgiem a rdzeniem kręgowym. Nie spodziewam się zatem spektakularnych zmian mojego stanu zdrowia. Zapewniam Was jednak, że codzienna rehabilitacja jest dla mnie równie ważna jak chociażby posiłek. Wasze darowizny przeznaczam na opłacenie pracy rehabilitantów, którzy niejako za mnie ruszają się, co wpływa na moje dobre samopoczucie. Dziękuję Wam za dotychczasową pomoc i polecam się pamięci przy wypełnianiu rocznych deklaracji 🙂

Dnia 1 lutego 2026 r. pojechałam z siostrą do  Wrocławia na niezwykłe wydarzenie, tj. Finałowy Koncert Łemkowskiej Opery „Hołos”. To była kameralna opera, ale pierwsza na świecie łemkowska. Nie tylko prezentująca kulturę i historię Łemków, ale angażująca w jej powstanie jak najwięcej artystów pochodzenia łemkowskiego, np. Darię Kuziak – kompozytorka,  Jakuba Przybycienia – dyrygent, Igora Herbuta – narrator, członków Łemkowskiego Zespołu Pieśni i Tańca „Kyczera”.

Wystawienie pierwszej łemkowskiej opery w prestiżowych miejscach, takich jak Narodowe Forum Muzyki we Wrocławiu oraz Opera Krakowska i Muzeum Historii Polski w Warszawie, przyniosło kulturze łemkowskiej ogromną nobilitację.

„Opera „Hołos” to pierwszy w historii utwór łączący w sobie muzykę ludową z muzyką współczesną i elektroniczną. Synteza współczesności i tradycji przebiega w nim na wielu płaszczyznach, między innymi poprzez połączenie kapeli i orkiestry, śpiewu operowego i białego oraz łemkowskiego tańca tradycyjnego ze współczesnym. W warstwie scenograficznej przeplatają się ze sobą bogata estetyka ludowa oraz nowoczesne, minimalistyczne, ale nasycone symboliką formy wizualne.”

Byłam bardzo ciekawa, czy ten miszmasz mi się spodoba. Okazało się, że zdecydowanie tak. Gdy pierwszy raz usłyszałam o łemkowskiej operze to pomyślałam, że będzie to coś w stylu „Halki” Stanisława Moniuszki. Dotychczas widziałam tylko klasyczne opery. Najbardziej sceptycznie podchodziłam do udziału artystów Teatru Tańca i Ruchu Rozbark. Niesłusznie, bo idealnie wypełniali przestrzeń na scenie i zmuszali widza do myślenia, do zwiększonego wysiłku intelektualnego. Nie było czasu na nudę. Tyle działo się na scenie, że nie mogłam skupić się na muzyce granej przez Orkiestrę Leopoldinum NFM. Wyłapałam jedynie melodie przypominające utwory Dymitra Szostakowicza. Gdyby była w sprzedaży płyta CD z muzyką do tej opery to chętnie bym kupiła, żeby w zaciszu domowym rozkoszować się pięknem tej muzyki. Dla równowagi napiszę również co mi się nie podobało. Chodzi o kostiumy. Dlaczego nie mogły to być tradycyjne stroje łemkowskie? Nie rozumiem tego, ale ze sztuką tak to już jest, nie wszystko jest zrozumiałe 😉

Z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego, życzę radosnego nastroju, serdecznych spotkań w gronie rodziny i wśród przyjaciół oraz wesołego Alleluja. Niech te święta przyniosą do Waszego domu mnóstwo uśmiechu, ciepła i miłości.

Радістного святкуваня Різдва Христового і вшыткого доброго в Новим 2025 Році!